غروب

X

غروب


	نقاب به روشناییی سیمای من نگاه مکن به جان دوست،دلم چو شبان تاریک است به موج خنده ی تلخم ،فروغ شادی نیست که این نشاط ،به سر حّد گریه نزدیک است مبین ظاهر آرام و شادمانه ی من که با فریب،ز شب،آفتاب سوخته ام به خنده ام منگر ،با تو راست میگویم: برای چهره گریان خود نقاب ساخته ام ز آفتاب ِ رخ روشنم ،فریب مخور سپهر خاطر من ابر و دیده من بارانیست ز روح من که کویر ست ،در دو روزه ی عمر گر گُلی به در آید،گل پشیمانیست نگاه من به نگاه بهار می بارد ولی ورای دو چشمم،هزار پائیز ست به خنده های دروغین من امید مبند بدان که جام وجودم ز گریه لبریزست سکوت میکشدم،خنده روی خاموشم ولی به خلوت من ،هر نگاه،فریادست به چهره، صورتکی شادمانه برزدهام بدین فریب،گمان میبری دلم شادست مرا فریب مده تو نیز چو منی،ای دوست،ای همیشه غریب که با خزان زدگی،چهره ات گلستانست اگر که صورتک از روی خویش برداری به روشنی پیداست که فصل عمر تو هم، روز و شب زمستان است \|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه بیست و سوم فروردین 1386 \|


	\|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه بیست و سوم فروردین 1386 \|


	in the land of the wood lived a lonely little girl who felt misunderstood. At night in her room wide awake she would lie, tossing and turning and not knowing why. To the sun that arose with the light of the day she'd mumble and yawn, "Just go away." Early birds that came singing would find her quite weepy. "Leave me alone," she would plead, "I am ever so sleepy." Pouting all day covered up in her bed she came to be known as... Princess Sleepyhead \|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه دوم آذر 1385 \|


	\|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 \|


	\|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 \|


	"هیچ کس"، معشوق توست "هیچ کس"، معشوق توست عاشقي می خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال ها بود که چمدان می بست. هی هفته ها را تا می کرد و توی چمدان می گذاشت. هی ماه ها را مرتب می کرد و روی هم می چید و هی سال ها را جمع می کرد و به چمدانش اضافه می کرد. او هر روز توی جیب های چمدانش شنبه و یکشنبه می ریخت و چه قرن هایی را که ته ته چمدانش جا داده بود. و سال ها بود که خدا تماشایش می کرد و لبخند می زد و چیزی نمی گفت. اما سرانجام روزی خدا به او گفت: عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟ عاشق گفت : خدایا! عشق، سفری دور و دراز است. من به همه این ماه ها و هفته ها احتیاج دارم. به همه این سال ها و قرن ها، زیرا هر قدر که عاشقی کنم، باز هم کم است. خدا گفت : اما عاشقی، سبکی است. عاشقی، سفر ثانیه است. نه درنگ قرن ها و سال ها. بلند شو و برو و هیچ چیز با خودت نبر، جز همین ثانیه که من به تو می دهم. عاشق گفت : چیزی با خود نمی برم، باشد. نه قرنی و نه سالی و نه ماه و هفته ای را. اما خدایا ! هر عاشقی به کسی محتاج است. به کسی که همراهی اش کند. به کسی که پا به پایش بیاید. به کسی که اسمش معشوق است. خدا گفت : نه ؛ نه کسی و نه چیزی. "هیچ چیز" توشه توست و "هیچ کس" معشوق تو، در سفری که که نامش عشق است. و آنگاه خدا چمدان سنگین عاشق را از او گرفت و راهی اش کرد. عاشق راه افتاد و سبک بود و هیچ چیز نداشت. جز چند ثانیه که خدا به او داده بود. عاشق راه افتاد و تنها بود و هیچ کس را نداشت. جز خدا که همیشه با او بود. عرفان نظرآهاری \|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 \|


	\|+\| نوشته شده توسط م. رضا در سه شنبه نهم آبان 1385 \|


	خدا خدا در تعطيلات كريسمس، در يك بعد از ظهر سرد زمستاني، پسر شش هفت ساله‌اي جلوي ويترين مغازه‌اي ايستاده بود. او كفش به پا نداشت و لباسهايش پاره پوره بودند. زن جواني از آنجا مي‌گذشت. همين كه چشمش به پسرك افتاد، آرزو و اشتياق را در چشمهاي آبي او خواند. دست كودك را گرفت و داخل مغازه برد و برايش كفش و يك دست لباس گرمكن خريد. آنها بيرون آمدند و زن جوان به پسرك گفت حالا به خانه برگرد. انشالله كه تعطيلات شاد و خوبي داشته باشي پسرك سرش را بالا آورد، نگاهي به او كرد و پرسيد: «خانم! شما خدا هستيد؟ زن جوان لبخندي زد و گفت: «نه پسرم. من فقط يكي از بندگان او هستم پسرك گفت: «مطمئن بودم با او نسبتي داريد \|+\| نوشته شده توسط م. رضا در چهارشنبه سوم آبان 1385 \|


	اگرخداکفیل روزیست غصه چرا؟ اگررزق تقسیم شده است حرص چرا؟ اگردنیافریبنده است اعتمادبه آن چرا؟ اگربهشت حق است تظاهربه ایمانچرا؟ اگرحساب است جمع مال حرام چرا؟ اگرقبرحق است ساختمانهای مجلل چرا؟ اگرقیامتی هم هست جنایت چرا؟ اگردشمن انسان شیطان است پیروی از او چرا؟ اگردنیاوسیع است حقارت چرا؟ اگرمحبت زیاد است کم لطفی چرا؟ اگرصداقت خوب است دروغ چرا؟ اگر تاوان پس دادن سنگینه حماقت چرا؟ اگرندامت هست جنایت چرا؟ اگرخوبی هست بدی چرا؟ اگر راه زندگی دراز است رفتن چرا؟ اگرلبخندهست اخم چرا؟ اگر شادی هست غم چرا؟ اگرگذشت هست انتقام چرا؟ اگر عشق تباه کننده است تکرار آن چرا؟ اگردوست داشتن هست تنفر چرا؟ اگر انتخاب کردن هست انتخاب شدن چرا؟ اگرخواستن هست تحمیل واجبار چرا؟ \|+\| نوشته شده توسط م. رضا در چهارشنبه سوم آبان 1385 \|


	گُلِ زيبا به پروانه ي آسماني چنين گفت: " فرار مكن, ببين سرنوشتِ ما چقدر با هم فرق دارد! من در جاي خود مي مانم و تو مي روي. نگاه كن چقدر به يكديگر علاقه منديم! ما دور از آدم ها زندگي مي كنيم. آن قدر به هم شباهت داريم كه مردم مي گويند هر دوي ما " گُـل " هستيم؛ ولي افسوس تو آزادي و من اسـيرِ زمينم. چه سرنوشت وحشتناكي! چقدر دوست داشتم كه مي توانستم پرواز تو را در آسمان ها با نَـفَـسِ خود عطرآگين كنم, ولي تو دور از من به ميان گل هاي ديگر مي گريزي و من بايد در جاي خود بايستم و چرخيدنِ سايه ات را زير پاهايم تماشا كنم. تو مي گريزي و باز مي گردي و عاقبت به جاي ديگري مي روي تا بهتر بدرخشي و براي همين است كه هر روز صبح مرا گريان مي بيني! آه! براي اين كه عـشق ما پايدار بماند, اي پادشاه ي من! يا تو هم مثل من ريشه بگير, يا مرا هم مثل خودت بال بده. " \|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه سیزدهم مهر 1385 \|