غروب

X

غروب


	\|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 \|


	\|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 \|


	"هیچ کس"، معشوق توست "هیچ کس"، معشوق توست عاشقي می خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال ها بود که چمدان می بست. هی هفته ها را تا می کرد و توی چمدان می گذاشت. هی ماه ها را مرتب می کرد و روی هم می چید و هی سال ها را جمع می کرد و به چمدانش اضافه می کرد. او هر روز توی جیب های چمدانش شنبه و یکشنبه می ریخت و چه قرن هایی را که ته ته چمدانش جا داده بود. و سال ها بود که خدا تماشایش می کرد و لبخند می زد و چیزی نمی گفت. اما سرانجام روزی خدا به او گفت: عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟ عاشق گفت : خدایا! عشق، سفری دور و دراز است. من به همه این ماه ها و هفته ها احتیاج دارم. به همه این سال ها و قرن ها، زیرا هر قدر که عاشقی کنم، باز هم کم است. خدا گفت : اما عاشقی، سبکی است. عاشقی، سفر ثانیه است. نه درنگ قرن ها و سال ها. بلند شو و برو و هیچ چیز با خودت نبر، جز همین ثانیه که من به تو می دهم. عاشق گفت : چیزی با خود نمی برم، باشد. نه قرنی و نه سالی و نه ماه و هفته ای را. اما خدایا ! هر عاشقی به کسی محتاج است. به کسی که همراهی اش کند. به کسی که پا به پایش بیاید. به کسی که اسمش معشوق است. خدا گفت : نه ؛ نه کسی و نه چیزی. "هیچ چیز" توشه توست و "هیچ کس" معشوق تو، در سفری که که نامش عشق است. و آنگاه خدا چمدان سنگین عاشق را از او گرفت و راهی اش کرد. عاشق راه افتاد و سبک بود و هیچ چیز نداشت. جز چند ثانیه که خدا به او داده بود. عاشق راه افتاد و تنها بود و هیچ کس را نداشت. جز خدا که همیشه با او بود. عرفان نظرآهاری \|+\| نوشته شده توسط م. رضا در پنجشنبه هجدهم آبان 1385 \|


	\|+\| نوشته شده توسط م. رضا در سه شنبه نهم آبان 1385 \|


	خدا خدا در تعطيلات كريسمس، در يك بعد از ظهر سرد زمستاني، پسر شش هفت ساله‌اي جلوي ويترين مغازه‌اي ايستاده بود. او كفش به پا نداشت و لباسهايش پاره پوره بودند. زن جواني از آنجا مي‌گذشت. همين كه چشمش به پسرك افتاد، آرزو و اشتياق را در چشمهاي آبي او خواند. دست كودك را گرفت و داخل مغازه برد و برايش كفش و يك دست لباس گرمكن خريد. آنها بيرون آمدند و زن جوان به پسرك گفت حالا به خانه برگرد. انشالله كه تعطيلات شاد و خوبي داشته باشي پسرك سرش را بالا آورد، نگاهي به او كرد و پرسيد: «خانم! شما خدا هستيد؟ زن جوان لبخندي زد و گفت: «نه پسرم. من فقط يكي از بندگان او هستم پسرك گفت: «مطمئن بودم با او نسبتي داريد \|+\| نوشته شده توسط م. رضا در چهارشنبه سوم آبان 1385 \|


	اگرخداکفیل روزیست غصه چرا؟ اگررزق تقسیم شده است حرص چرا؟ اگردنیافریبنده است اعتمادبه آن چرا؟ اگربهشت حق است تظاهربه ایمانچرا؟ اگرحساب است جمع مال حرام چرا؟ اگرقبرحق است ساختمانهای مجلل چرا؟ اگرقیامتی هم هست جنایت چرا؟ اگردشمن انسان شیطان است پیروی از او چرا؟ اگردنیاوسیع است حقارت چرا؟ اگرمحبت زیاد است کم لطفی چرا؟ اگرصداقت خوب است دروغ چرا؟ اگر تاوان پس دادن سنگینه حماقت چرا؟ اگرندامت هست جنایت چرا؟ اگرخوبی هست بدی چرا؟ اگر راه زندگی دراز است رفتن چرا؟ اگرلبخندهست اخم چرا؟ اگر شادی هست غم چرا؟ اگرگذشت هست انتقام چرا؟ اگر عشق تباه کننده است تکرار آن چرا؟ اگردوست داشتن هست تنفر چرا؟ اگر انتخاب کردن هست انتخاب شدن چرا؟ اگرخواستن هست تحمیل واجبار چرا؟ \|+\| نوشته شده توسط م. رضا در چهارشنبه سوم آبان 1385 \|